Тармақ 1. 1946 жылғы 13 ақпанда Бас Ассамблея бекіткен, Біріккен Ұлттар Ұйымының Артықшылықтары мен иммунитеттері жөніндегі конвенция Қазақстанда өткізілетін кеңестерге қатысты қолданылуға тиіс. Атап айтқанда, a) Мемлекеттер өкілдерінің Конвенцияның IV бабына сәйкес қамтамасыз етілетін артықшылықтар мен иммунитеттері болуға тиіс; b) Кеңеске Біріккен Ұлттар Ұйымы шақырған қатысушылардың, Конвенцияның VI және VII баптарына сәйкес Біріккен Ұлттар Ұйымының істері жөніндегі іссапардағы сарапшылар ретінде артықшылықтар мен иммунитеттер берілуге тиіс; c) Кеңеске байланысты функцияларды орындауға қатысатын Біріккен Ұлттар Ұйымының лауазымды адамдарының Конвенцияның V және VII баптарына сәйкес артықшылықтар мен иммунитеттер берілуге тиіс. 2. Біріккен Ұлттар Ұйымының мамандандырылған мекемелері өкілдеріне, тиісінше, 1947 жылғы 21 қарашада Бас Ассамблея бекіткен Артықшылықтар мен иммунитетер туралы конвенцияға сәйкес және 1959 жылғы 1 шілдедегі Атом энергиясы жөніндегі халықаралық агенттіктің Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы келісіміне сәйкес артықшылықтар мен иммунитеттер берілуге тиіс. 3. Барлық алдыңғы тармақтарға нұқсан келтірместен, кеңеске байланысты белгілі бір функцияларды орындайтын барлық қатысушылар мен адамдардың кеңеске қатысты өз функцияларын тәуелсіз орындау үшін қажетті осындай артықшылықтары, иммунитеттері және жағдайлары берілуге тиіс. 4. Кеңесте Қазақстан Республикасының Үкіметі ұсынған персоналдың, осы келісімге сәйкес, кеңеске байланысты ресми тәртіппен айтылған сөздеріне немесе жазбаша құжаттарына және өздері жүзеге асырған кез келген басқа да әрекеттеріне қатысты сот процестерінен иммунитеті болуға тиіс.